Bina

Levent 17. Karayolları Binası

80'li yıllarda İstanbul'un ilk uzun binalarından. Hatta modern mimarinin yansıması. Hergün önünden geçtiğim, hep sevdiğim, renklerine, o soğukluğuna ve yalnızlığına hayran olduğum bina. Yanı başına yapılacak dev alışveriş merkezi yakında seni de yutacak. O güne kadar ayırmam gözlerimi üzerinden...

takıntı

kafelerde duran dergilere takıntım var. hepsine dokunasım, uzun uzun okuyasım var. hatta bazı yerlerde duran kitaplara karşı gereksiz bir merak...

this is literally me.

foto: dieter sauter
design: nihan

tootoo

yes they are..
too many blacks
too many creams
too many holga

higher higher higher every second.

maynn.

renk

yeni dünyalar bulmalı, yeni yerler görmeli. başka renklerden insanları hoş görebilmeli, renk olabilmeli, tanımalı ve günde en az bir kere sevmeli.

il mio sogno

sogno sarà la verità
presto
il mio sogno, il mio mondo, la mia parola, il mio tocco
e io sarò molto più di me
ora nulla da dire.
Dormo al mio sogno di sempre. da solo!

ni

-


felice con lacrime

Kahkül-ü Müdafa

Bugün çinli bir kızın kahkullerinde kendimi buldum.Tek başına sakin ve oldukça hüzünlü hali onu sevmeme neden oldu gereksiz yere. Neden burdaydı, kime gelmişti, tipik bir Ayasofya gezer turistten uzak çok daha anlamlı bir geliş sebebi var gibiydi. O, garsonu anlamadı garson da onu. Ama birşeyler yedi içti nihayetinde. Aynı dili konuşsa da insan bazen anlatmak çok güç hale geliyor ve zaten artık bazılarına anlatma eyleminde bile bulunmaktan vazgeçiyorum. O kızdan bir farkım yok aslında. Kahkullerinin arkasına sakladıgı gözleri bi konuşsa neler dökülecekmiş gibi. Bir sebebi yok değil var, işte bu yüzden sevdim. Kim ne derse desin yaz da gelse kış da geçse başkaları sıkılda bile yoo ben kahkullerimi çok seviyorum.