cila

Uzun süredir olmamıştı. Göz kırpmasından, tesadüfi karşılaşmamızdan o saniye anlamadım çünkü evet yine çok tesadüftü. İplerimden ayrı, bu sefer başka bir şey mevzu: yeni kumaşım, ben ve sonsuz bir mutluluk... 3 gecedir gözlerime uyku gelip de ben yatamaz, çalışır iş yetiştirirken, her yerin birbirine karıştığı alanımda, sanki bir boşluk bir köşe onu bekler gibiydi..Hep en sıkışık en yoğun zamanlarda çıkar iyi işler demişti çok sevdiğim bir tasarımcı, öyle oluyor... Atölyeden çıkıpta metroya yürürken hep aynı yolu yürümeme rağmen, bu güne dair hiç birşey hatırlamıyorum o yolda. Sonunda sanki bir gökkuşağı indi önüme ve ellerini uzattı. Yol bitti. Eve gelindi, heyecanla tekrar tekrar çalışıldı, toplar açıldı ve sayısını unuttuğum kez dokunduğum beni sabaha bekler oldu. Evet bir kumaşla aşk yaşıyorum...